🔸جلسات کارگاه دورهمی نوشتن داستان و داستانخوانی و نقد کتاب

🔸جلسات کارگاه دورهمی نوشتن داستان و داستانخوانی و نقد کتاب

🔹مؤسسه فرهنگی تسنیم افغانستان
در
(شش ماه اول سال 1397)
🔻
🔹اردیبهشت ماه (ثور)

▫️پنج شنبه 6
 📖داستانخوانی و نقد گروهی

▫️پنج شنبه 20
📝کارگاه نوشتن داستان


🔹خرداد ماه (جوزا)

▫️ پنج شنبه 3
📝داستانخوانی و نقد گروهی

▫️پنج شنبه 17
📝کارگاه نوشتن داستان

▫️پنج شنبه 31
📖نقد کتاب مجموعه داستان
📗 (زادگاه من زمین)
🖋نوشته: سمیه سادات حسینی

🔹تیر ماه (سرطان)

▫️پنج شنبه 14
📝کارگاه نوشتن داستان

▫️پنج شنبه 28
📖نقد کتاب
📗مجموعه داستان (نفس عمیق)
🖋نوشته: شیما جوادی


🔹مرداد ماه (اسد)

▫️پنج شنبه 11
📝کارگاه نوشتن داستان

▫️پنج شنبه 25
📖نقد کتاب
📗رمان (آوازهای روسی)
🖋نوشته: احمد مدقق

🔹شهریور (سنبله)

▫️پنج شنبه 22
📝کارگاه نوشتن داستان
🔻
📎جلسات رأس ساعت 12/30 الی 3 بعد ازظهر در دفتر مرکزی انجمن حامی برگزار میگردد.

📌تهران - طالقانی- خیابان سپهبد قرنی _ خیابان سپند_ پلاک 20 ساختمان 32 واحد 3 انجمن حامی.

▫️روابط عمومی مؤسسه فرهنگی تسنیم
🇦🇫
🆔 @tasnim_1001shab

درنگی بر مجموعه داستان 📗"زادگاه من زمین"، 🖋نوشته: سمیه سادات حسینی

درنگی بر مجموعه داستان
📗"زادگاه من زمین"،
🖋نوشته: سمیه سادات حسینی
(عضو هیئت مدیره مؤسسه فرهنگی تسنیم افغانستان)
🔸
🖌به قلم: سید محمود حسینی
🔻

🔹زادگاه من زمین
 دریچه ای است دیگر به روی داستان امروز افغانستان، و دنیایی متفاوت و دیدگاهی نو که سمیه حسینی، این نویسنده جوان، آن را با دانه دانه واژگانی بر آمده از اعماق وجودش خلق نموده است!
حکایت انسان هایی که مدتهای مدیدی است در ذهن و قلب نویسنده متولد شده،
واگویه ی شرح حیات آدمیانی که در ناخودآگاه روایتگرش جان کنده و آنقدر مانده و پاییده اند تا از خطوط قرمز نگفتن ها و سکوت کردن ها سرانجام عبور کرده اند. انسانهایی قابل ترحم،  توجه و حمایت که سرنوشت تاریکشان را دستهای پلید هیولای جنگ و آوارگی ناتمام به بدترین و نازیباترین شکل ممکن رقم زده است! و اینجاست که طعم حرفهای نویسنده تلخ می شود، غم انگیز می شود و گوارا...! همچون واژه هایی که در داستان "حلوای سرخ" می خوانیم ؛
(لقمه ی حلوا که به کامش چسبید، با خود فکر کرد: واالله زن خوبی است. عجب حلوایی! زن خوبی دارم...)

بدیهی است که در ادبیات معاصر افغانستان، خصوصاً در بخش ادبیات مهاجرت، همواره نویسندگان ما مظلومانه با نوعی چالش همیشگی و کماکان دنباله دار مواجه هستند. اغلب این عزیزان یا متولد، و یا رشد یافته در عالم مهاجرتند و ما وقتی می گوییم عالم مهاجرت، دقيقا فقط آنهایی حقیقت و عمق این ماجرا را درک خواهند کرد، که خود تجربه اش کرده باشند. انسان هایی که بنا به جبر زمانه متعلق به دو سرزمین، دو نوع زندگی، دو گونه فرهنگ و گویش متفاوت و بسیاری از اختلافات و تفاوت های دیگر هستند. این دوگانگی در ذات شخصیتی و ساختار هویتی یک انسان نتایج و پیامدهای عدیده و خاص خود را نیز به همراه دارد. به عنوان مثال، اگر نویسنده بخواهد کاملاً به گویش جامعه ی میزبانش بنویسد، بی درنگ هموطنانش او را به عدم پاسداشت زبان و گویش بومی متهم کرده و به او خرده می گیرند و بالعکس اگر بخواهد کاملاً با زبان و گویش بومی خود قلم زند، آنگاه همزبانانش لب به شکوه می گشایند که فهم مطلب و برقراری ارتباط با اثر و یا صاحب اثر  برایشان دشوار گردیده است؟ که نتیجتاً نویسنده سرگردان و حیران می ماند که جانب کدام یک را نگاه دارد! از سویی ناگفته پیداست که تلاشها برای ایجاد و خلق زبان معیار نیز راه به جایی نبرده و نخواهد برد! و این نویسنده است که در نهایت می باید تصمیم خود را گرفته و تکلیفش را روشن نماید.
اما سمیه حسینی به عنوان عضوی ازادبیات مهاجرت، خود را از قید و بند این بایدها و نبایدها رها نموده و آن گونه که خود واقعی اش خواسته نگاشته است. به این معنا که با زبان و با گویش هزارگی به بیان گفتنی هایش پرداخته است، چنانچه در بعضی موارد صورت گفتار تلفیقی از هر دو گویش و درونیات آن آمیخته ای از هر دو شیوه ی زیستی و نمایانگر دو چهره ی جوامعی است که به نوعی می توان گفت، در وجود نویسنده از کثرت به وحدت رسیده اند. سمیه حسینی بی پروا و فارغ از های و هوی داوری و نحوه ی قضاوت مخاطبان کاری را که خود به آن ایمان داشته، به پیش برده است. و برای اینکه او را متهم به کم کاری در انتقال مفاهیم نکنند، هر جایی که واژه گان هزارگی را به کار گرفته، توضیحی درباره ی آن واژگان در پاورقی آورده است.
 به واقع این ناگزیری از جبر زمانه که در تقدیر نویسندگان مهاجرت جا خوش نموده، در (زادگاه من زمین) نیز شدیدا توجه را به خود معطوف می دارد. چنانچه در قسمتی از داستان(سیاموی) میخوانیم: (همین دختر وطنی روزی برابر ده تای اینها شکل و شمایل پیدا میکند، بگذار چند وقت آب و هوای ایران به جلدش بشیند، بیا و ببین چه رنگ و رویی کرده...)
و یا قصه دختران بی سرنوشت، در داستان (اقبال خوش):
(سر به زیر انداخت و به ریش سفید قریه گفت: خودم از پشتش می آیم...)

در زادگاه من زمین، داستانها به روشنی جغرافیای رخ دادن خود را به نمایش می گذارند،
داستانهای این کتاب
 "آن سوی باغ" ، "بدوا" ، " از پشت بام" ، "کاش به آب میگفتی" ، " به نام حفیظ " ، "زلفا که عاشقی یاد داشت" و " خمندوک" را می توان نمونه ای دانست که وجود اِلمانها، توصیفات، اشارات و از همه مهم تر زبان آن متعلق به آن بخش از تجربیات زندگی شخصی نویسنده در مهاجرت می باشد و اکثر داستانهای این مجموعه همه چیز بر مبنای واقعیات موجود در سرزمین مادری اش شکل گرفته است.
اما جاهایی نیز در این مجموعه به چشم می خورد که نمیتواند مخاطب را به لذت و اغنای کامل برساند.

موفقیت داستان های این مجموعه وجود ویژگی های بومی با رویکرد بیان معضلات اجتماعی در جامعه جنگزده کشور افغانستان و مهاجرت میباشد. در بخش بیان معضلات اجتماعی هم، نویسنده به مسایل مختلفی توجه کرده است.

از پیامدهای ناگوار عشق نافرجام، عاق والدین و نفرین، ازدواجهای اجباری و عقاید و خرافات در میان طیف های مختلف شهروندان تا رفتارهای نادرست برخی اربابان با شهروندان عادی و همچنین ناکامی های احساسی و عاطفی که برخی از شخصیت های داستانی تجربه می کنند. در مجموع، رویکرد اصلی نویسنده در داستان های کتاب ( زادگاه من زمین) بیان برخی مسایل بغرنج و معضلاتی است که جامعه امروز و دیروز افغانستان به اشکال مختلف آن را تجربه می کند.